Την τρομερή δουλειά κάνεις περίφημα. Λες και γεννήθηκες γι’ αυτή. Έπεσε κι αυτό εν τέλει. Με πάταγο μεγάλο που σήκωσε κάμποσα πουλιά από τις κούρνιες τους. Τα είδαμε να σχίζουν τον αγέρα τρομαγμένα και καταλάβαμε πως ο άθλος είχε γίνει. Ξέψυχο κι ακίνδυνο κείτεται κατάχαμα το άκρως απειλητικό βδέλυγμα. Δεν γυαλίζουν διαπεραστικά μάτια. Ούτε καπνίζουν ρουθούνια αποπνικτικά. Σύντομα πυκνά χορτάρια αγκαθολουλουδάτα θα κρύψουν το μιαρό κουφάρι. Τότε οι λαγκαδοπεραματάρηδες, σκαρφαλωμένοι στα καλάθια τους, απίστευτες ιστορίες για το τρανό κατόρθωμα θ’ αφηγούνται, δείχνοντας από μακριά την κάθε κούρμπα του τοπίου για τύμβο. Κι οι ανίδεοι επιβάτες θα μετρούν και θα θαυμάζουν. Είναι ασφαλές το πέρασμα κι οι γνωστικοί νοικοκυραίοι, που δεν θα εκθέτανε ποτέ τον εαυτό τους σε τέτοιο κίνδυνο, σου χρωστούν ευγνωμοσύνη. Μέχρι να φανεί το επόμενο, βέβαια. Αλίμονο πάντα υπάρχει επόμενο. Πάρε κοφτή ανάσα και τίναξε τον ιδρώτα απ’ το μαλαματένιο ακρόφρυδο. Το άτιμο, βαθιά γρατζουνιά σου άφησε στο...