Quixotic Quests

Θα ‘ρθεις επίτηδες ξοπίσω μου, θα περάσεις το κατώφλι και θ’ αράξεις. Θα φροντίσεις να δεις τριγύρω και θα διαλέξεις ένα μοτίβο απ’ τα υπάρχοντα για να ταιριάξεις. Απλά υλικά σημαίνουν πρακτικό δόσιμο. Σύνοικος. Τι όμορφα! Σε γνωρίζω μέσα-έξω. Κρυφό χάδι παιχνιδιάρικο. Εξ’ αρχής ευμορφία. Μένουμε μαζί. Ζούμε υπάλληλα. Συνυπάρχουμε στον ίδιο τόπο. Εδώ και όχι αλλού. Αρκετά κοντά για ν’ ακουμπάνε ούμπρες ζωγραφισμένες απ’ τα κορμιά μας και να μυρίζει η ξινίλα του ιδρώτα σου σωφρονιστική ασφάλεια. Ένα καρβέλι φουρνιστό ψωμί μερεύει τα στομάχια. Ένα ποτήρι πατητό κρασί νοτίζει τους λαιμούς. Σου χαρίζω ένα πλευρό μου, άπαξ και πέσεις. Μαλώσαμε; Σιγά, θα τα βρούμε. Σημάδια σου μηνύω μυστικά. Το μέρος μοιράσματα αξιώνεται κι ας κατοικείται από ένθερμους μετατροπείς. Πες πως τα θαλάσσωσες. Ε και; Διάκριση. Συγχώρηση. Κιντσούγκι . Σπάνιο ακριβό συναίσθημα. Μη μιλάς. Οι λέξεις περισσεύουν. Απαλλάσσεσαι χάριν συγκριτικής ετυμολογίας. Δεν είναι εντάξει να σε μετρώ ανοίκειο. Εκείνον τυχαίνει να μη...

Δεν υπάρχει μοναχά μια ιστορία. Όπου κι αν στέκεσαι μιαν άλλη θα θωρείς. Ποτέ την ίδια. Αρκεί μι’ ανάσα να φτιαχτεί καινούργια ραψωδία και μια γωνία για να σπάσει σε στίχους εξ’ αρχής. Αν επιμένεις στ’ αειθαλή και τ’ απαράλλαχτα του νόστου, που υποτίθεται ποντοπορούν στο διηνεκές -συγγνώμη που σου χαλώ την παραμύθα- ποτέ δεν πρόσεξες πώς ανεμίζουν οι ψυχές, πώς παίζουν ανήσυχα βλέφαρα στους φρεσκοσκαμμένους κήπους του ξανά. Γι’ αυτό λοιπόν μην πηθικίζεις και μην κάνεις φασαρία, πώς μόνο τάχα εσύ να ιστορήσεις αληθώς μπορείς. Η γνώμη στήνει φυλακή. Γουρούνι στο σακί. Ίσως να γούσταρε η Κίρκη τα χαλάλ. Αν δρα, μη έννεπε, μούσα πολύτροπε. Υπάρχουν άπειρες εκδοχές ισάξιες σαν βγεις στον πηγαιμό. Με πλέξεις και υφάδια άγνωστα ή ανεπιθύμητα. Που λένε μαύρο αυτό που θέλεις άσπρο. Κι ίσως πλανήτη αποκαλούν αυτό που όριζεις άστρο. Όχι από κόντρα. Ή για γαμώτο. Γιατί έτσι, τελεσίδικα ερήμην. Οι αναφορές δε σε αφορούν. Ούτε υποχρεούνται να συμφέρουν. Χωρίς πείρα πειρατή που έπλευσε θάλασσες πολ...

Ήταν ένα στρουμπουλό ποντίκι που απ’ τα χωράφια μια βραδιά ξεμάκρυνε καμπόσο. Το φεγγάρι σαν τυρί, ένα κεφάλι να, έταζε χόρταση σε καινούργια διαδρομή . Χλωμοί αντιφέγγιζαν οι λόγγοι πέρα στο βάθος, μακριά απ’ τα σπαρτά που ‘λεγε σπίτι. Κούνησε μύτη να πάρει μυρωδιά. Φοβόταν τι θα βρει, τι θ’ απογίνει. Μα δεν απόκοψε τη στράτα του κισμέτ. Εξάλλου, τύχη και βουλή σπάνια πηγαίνουν σετ. Μετρούσε βήματα κι έβαζε σημάδια γυρισμού. Μπροστά το έσπρωχνε η έξαψη του αφανέρωτου, πίσω η φροντίδα του σωσμού. Άκουσε γάργαρα νερά. Είδε γέρικα δέντρα, αψηλά. Ξαπόστασε σε χόρτα με διαμαντένιο δρόσο και χαμογέλασε με ξαλάφρωμα γλυκά. Κοιμήθηκε και σαν ξυπνούσε θα γύριζε πίσω, έχοντας τόσα να πει. Αλλά ιστορία υψηλότερη του έλαχε το επόμενο πρωί . Δίπλα του αίφνης προσγειώθηκε αϊτέλι. Αντί για νύχια βέλη, ρώτησε με μελιστάλακτη φωνή: “Σε ενοχλεί, ρε ποντικέ, πλάι σου να καθίσω;” Απόρησε το τρωκτικό κι έστριψε το μουστάκι. Τι τάχα ήθελε το νιούτσικο πουλί; Έγνεψε ναι. Είχε μεράκι, μα δεν είχε συμβουλή. ...

Χάσλερ, μικρέ μου, ο κόσμος γύρω πυρπολείται, ίσως δεν είναι φάιερ να ρωτάς “Τιμούλα;” κάτω από κάθε πoστ μ’ επιγραφή ΠΩΛΕΙΤΑΙ. Σήκωσε το κεφάλι, σου ‘χουν κρεμάσει μία -πού να πάρει. Η ίδια σου η μάνα ψάχνει το παπάκι για να σε ταγκάρει. Στην ποταμιά δεν είναι, που κάποτε είχε πάει, ήθελε να ξεκουμπιστεί μα είχε ξεχάσει να πετάει. Κάπου εκεί στα βούρλα, προϊόντα βίγκαν, όσα ζούσαν φύγαν. Τώρα κάποια ΑΜΚΕ τρέχει φεστ. Ένα-δυο-τέσσερα. Μας ακούτε; Τεστ. Γκίγκα τσαντ όρα φάρμινγκ και η ώρα η κακιά. Ασθενική στύση μπροστά σε στημένα σκηνικά. Κλικ. Επόμενο. Δια πάσα μαλακία και κάθε ενδεχόμενο. Μάιντφουλνες, σουρ! Πόντκαστ στ' ακουστικά και στρίτγουερ ωτ-κουτούρ. Τρέχα. Ένας ακόμη μαραθώνιος . Δεν είναι κλασσικός, μα ίσως είναι αιώνιος. Στήνουν άλλη μια πλατφόρμα. Να σε κρατάει σε φόρμα. Νόρμα ή ενός πολιτικού αγάπη. Πιάσε τις πρότεϊν μπαρς απ’ το κρυφό ντουλάπι. Ο νους γεμάτος φούμαρα, ώστε με την ησυχία τους να κυβερνούν τα νούμερα. Όχι αυτοί που απαγγέλουν μετα-μοντέρνες πρόζες. Σά...

Η σάρκα σάρκα γυρεύει. Μονάχα η γης τη σμιλεύει. Όπου πατάει εκεί χορεύει. Αναστατώνει, δεν συμμαζεύει. Αγνοεί πως κινδυνεύει. Αφού με φωτιά συγγενεύει. Θα συνεχίσει, έτσι πιστεύει, να μένει όρθια για να ληστεύει. Σκόνη που ο χρόνος σωριάζει. Δεν της ταιριάζει. Μα δεν τη νοιάζει. Φτάνει μόνο να κάνει χάζι. Επιθυμίες, σκέρτσα και νάζι. Ξέρει να τρέχει και δεν προσέχει. Τις λακκούβες ο δρόμος που έχει. Τσαλαβουτάει μες στα λασπόνερα. Βρίσκει τα βήματά της παμπόνηρα. Χαριεντίζεται πως κάνει όνειρα. Κι όταν εκείνα γίνονται άμμος, τάχα πεισμώνει, φωνάζει “Vamos!”. Τη γοητεύουν -όπως χάσκει σαν χάνος- τα πουρνάρια κι όχι ο γάμος. Έχει μάθει ό,τι γουστάρει στο χέρι λαθραία να βάζει κι αν σκουντουφλά φρικτά να γκρινιάζει. Δεν χαμπαριάζει, αν δεν την πιάσεις. Να τη σφίξεις, να την ντροπιάσεις. Να αισθανθεί πως μπορείς να χαλάσεις. Πέρα απ’ το ναδίρ σου να φτάσεις. Να προσπελάσεις σκοτεινά βάθη. Να μουσκέψεις πικρά σ’ αβίαστα λάθη. Ν’ αρνηθείς ό,τι αξίζει, να προσκυνήσεις ό,τι γυαλίζει. Στη βγ...

Εκεί που θέλω αλήθεια να πάω δεν πείθεται να ‘ρθει κανείς. Πηγαίνω μονάχος, μα, αφού δεν το βλέπουν, τους μοιάζω άβουλος και αδρανής. Φτωχός συγγενής. Γυμνός από ονείρατα, φιλοδοξίες, λαχτάρα σάρκινη για εμπειρίες. Φωτογραφίες, παλιές ιστορίες, κατανάλωση, έξοδοι και λοιπές μαλακίες. Πάπια που κάθεται, ίσως κουνέλι, περήφανο ψάρι που κολυμπά σε βαρέλι. Να ‘τανε μπύρα, θα κάναν χαλάλι, μα μένω νηφάλιος κι αυτό τους προσβάλλει. Μες στην κραιπάλη χιλίων χρωμάτων, αρνούμαι την έξη των στείρων θαυμάτων. Επιδεικτικά ανεπίδεκτος, αετομάτης τοξευτής χωρίς στόχους. Εταιρεία που αψηφά τους μετόχους. Αμετακίνητος, ίσως μπλαζέ, που τρέμει μέσα του το αγκαζέ. Κάλλιο αδιέξοδα πάρα μπιζμπιζέ. “Γιατί δεν έρχεσαι μαζί, βρε χαζέ; Θα έχει κόσμο, ήλιο και γέλια. Κι άμα γουστάρουμε τόσο πολύ μπορεί να χορέψουμε και τσιφτετέλια. Να σπάσεις λιγάκι τη μάσκα του χάλια. Να δεις πως φυτρώνουν κι αλλού πορτοκάλια. Μην ατενίζεις τη ζωή με τα κυάλια. Σβήσε τις σκέψεις, άπλωσε χέρι και συν τω χρόνω θα δεις πως συμφ...

Ο Πέφτω είναι λυπημένος. Δεν τον βαστούν τα πόδια του. Λυγίζουν άγαρμπα και απροσδόκητα. Συχνά σωριάζεται καταγής. Έτσι, σε κάθε καινούργιο βήμα, μασάει τα χείλη από την αγωνία. Θα σφάλιζε ερμητικά τα μάτια , μα θέλει να βλέπει που πάει. Όχι πως αλλάζει τίποτα. Θα γίνει. Ό,τι κι αν δοκιμάσει, θα γίνει. Όσο προσεχτικός κι αν είναι. Όσο αργά ή χαμηλά κι αν σηκώνει την άτιμη πατούσα. Όσο μακριά κι αν μένει από τους άλλους. Είναι το ριζικό του. Γεννήθηκε άτυχος. Πάλι θα βρεθεί στο κρύο πάτωμα. Του αξίζει. Γιατί άραγε δεν μένει για πάντα εκεί; Θα έλυνε το πρόβλημα. Ο Γελούν είναι χαρούμενος. Τα πόδια του έχουν φτερά και τον πηγαίνουν όπου γουστάρει. Σαν σβούρα γυρίζει εδώ, εκεί, παραπέρα. Θόρυβο κάνει πολύ. Για να ξέρουν όλοι πως περνάει. Τον αντίχειρα μπήγει κάθε τόσο στο στήθος με τα υπόλοιπα δάχτυλα σφιγμένα γροθιά, μη και κανένας λαθέψει και δεν του αναγνωρίσει δικαίωμα αυτεξούσιο να πνίγει τα πάντα με χλευαστικά χάχανα. Κανείς δεν τολμά ν’ αντιταχθεί, εκτός από τον χλεμπονιάρη τον Πέφ...

Η ζωή δεν χωράει στις φωτεινές χαραμάδες ανάμεσα σε παρατεταγμένες μακρόστενες κασέλες για άχρηστα πράγματα. Αυτά τα πανταχού παρόντα ξύλινα βαθιά κιβώτια που όλο μπλέκουν στα ποδάρια σου κι ανακόπτουν τη θέα , ενώ προσπαθείς να βρεις ρυθμό ν’ απογειωθείς κι ουρανό να πετάξεις. Στέκουν εκεί όπου θα έπρεπε να φυτρώνουν τα θάματα και διόλου τα νοιάζει. Κάποια, τα περισσότερα, καταθλιπτικά άδεια και σφαλισμένα με περιέλιξη τυχαίων καλωδίων που βουίζουν φρικτά καθώς οι χάλκινοι πυρήνες τους υπερθερμαίνονται από δεκάδες χιλιάδες αρνητικές σκέψεις που τους διαρρέουν. Άλλα ξέχειλα μεν, φορτωμένα άτσαλα, με το καπάκι να μην καλοκλείνει, όμως εξίσου αποκρουστικά και αδιάφορα.  Είναι η κληρονομιά σου αυτή η ετερόκλητη φορτική συλλογή. Εσύ θα ‘χεις φύγει, μα εκείνα θα μένουν. Για πολύ ακόμα καιρό. Κι ύστερα κι άλλο. Ίσως για πάντα. Αναρριγάς στην ιδέα. Κάποτε τα ‘χεις όλα τους λουστραρισμένα με χρώματα, τάχα από αυθεντικές αγνές προθέσεις που ήταν μάλλον κοινή απομίμηση του εμπορίου και τις ε...

“Μα καλά δεν έχεις ένα άκρο; Βασικά πράγματα. Πώς ζεις έτσι απορώ. Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Ν’ αποκτήσεις άκρο οπωσδήποτε,” είπε η ημιευθεία. “Ένα ίσον κανένα. Γι’ αυτό κι εγώ έχω δύο άκρα. Αυτό πρέπει να κάνει ο οποιοσδήποτε έχει τουλάχιστον ένα δράμι μυαλό στο κεφάλι του. Να θυμάσαι: τέλος καλό, όλα καλά,” είπε το ευθύγραμμο τμήμα. “Χμμ…” είπε σκεπτική η ευθεία, που δεν ήξερε καν πως είναι απεριόριστη, και συνέχισε τον δρόμο της. Τα άκρα δεν ήταν κάτι που της έλειπε. Δεν κατέκρινε κανέναν που διάλεξε να έχει. Όμως ποτέ δεν σκέφτηκε να έχει δικά της.  “Ξέρεις τι σου λείπει; Μερικές ωραίες γωνίες. Υπάρχουν ορθές, οξείες, αμβλείες να διαλέξεις. Οι γωνίες δίνουν ενδιαφέρον και ένταση,” είπαν με μια φωνή το οκτάγωνο και το πεντάκτινο αστέρι. “Ή μάλλον καμπύλες. Καλύτερα καμπύλες. Οι γωνίες είναι αιχμηρές και πονάνε. Δεν θέλεις να φαίνεσαι εχθρική, σωστά;” είπε ο κύκλος, παρακινώντας παράλληλα με χειρονομίες την έλλειψη να συγκατανεύσει. “Χμμ…” είπε σκεπτική η ευθεία, που δε...

Έχω μια ιδέα. Δεν αγγίζεται. Δεν διασυνδέεται. Δεν πηγάζει από πεδία ύπαρξης διαφορετικά απ’ αυτά στα οποία ενοικεί. Δεν συμπληρώνεται από κάποιο δήθεν ταίρι της πίσω από καθρέφτη. Δεν έχει να πει τίποτα περισσότερο απ’ όσα ακριβώς λέει. Τα αξιώματα που επικαλείται τα έχει καταγράψει μέχρι κεραίας κι εμπεριέχονται σ’ αυτή εξ’ ολοκλήρου. Καθαρά, λιτά, ωραία. Δεν χρειάζεται ερμηνείες . Ή πλαίσια. Παραπομπές. Υποσημειώσεις. Χρωματιστές επισημάνσεις. Ό,τι χρειάζεται υπάρχει ήδη στο πακέτο σκέψης που η ίδια ορίζει. Κι αν δεν υπάρχει, δεν έμελλε ποτέ του να μπλεχτεί με την ουσία της. Μη το στριμώχνεις, θα ‘ναι αταίριαστο κι επομένως άχαρο.  Έχει όρια. Σεπτά. Υπερασπίσιμα. Μετρημένα σε δάχτυλα χεριών προκομμένων τούτου του κόσμου του χωμάτινου κι όχι παραμυθοσκάλιστες ιεροφαντικές βακτηρίες από αθέατα βασίλεια με άγνωστους νόμους. Απλώνεται ίσαμε εδώ κι όχι πιο πέρα. Όχι κι εδώ κι εκεί, με σκανταλιάρικες υπερθέσεις κι αλληλένθετα εξκλάβια. Σκόρπιες εκλάμψεις στο χωρόχρονο. Αναπάντεχες στά...