Μηδείς Αγεωμέτρητος

“Μα καλά δεν έχεις ένα άκρο; Βασικά πράγματα. Πώς ζεις έτσι απορώ. Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Ν’ αποκτήσεις άκρο οπωσδήποτε,” είπε η ημιευθεία. “Ένα ίσον κανένα. Γι’ αυτό κι εγώ έχω δύο άκρα. Αυτό πρέπει να κάνει ο οποιοσδήποτε έχει τουλάχιστον ένα δράμι μυαλό στο κεφάλι του. Να θυμάσαι: τέλος καλό, όλα καλά,” είπε το ευθύγραμμο τμήμα. “Χμμ…” είπε σκεπτική η ευθεία, που δεν ήξερε καν πως είναι απεριόριστη, και συνέχισε τον δρόμο της. Τα άκρα δεν ήταν κάτι που της έλειπε. Δεν κατέκρινε κανέναν που διάλεξε να έχει. Όμως ποτέ δεν σκέφτηκε να έχει δικά της. 

“Ξέρεις τι σου λείπει; Μερικές ωραίες γωνίες. Υπάρχουν ορθές, οξείες, αμβλείες να διαλέξεις. Οι γωνίες δίνουν ενδιαφέρον και ένταση,” είπαν με μια φωνή το οκτάγωνο και το πεντάκτινο αστέρι. “Ή μάλλον καμπύλες. Καλύτερα καμπύλες. Οι γωνίες είναι αιχμηρές και πονάνε. Δεν θέλεις να φαίνεσαι εχθρική, σωστά;” είπε ο κύκλος, παρακινώντας παράλληλα με χειρονομίες την έλλειψη να συγκατανεύσει. “Χμμ…” είπε σκεπτική η ευθεία, που δεν ήξερε καν πως είναι ίσια, και συνέχισε τον δρόμο της. Οι εκτροπές δεν ήταν κάτι που επιθυμούσε. Δεν διαφωνούσε με κανέναν που ήθελε να κάνει. Όμως ποτέ δεν ένιωσε την ανάγκη να τις εκτελέσει η ίδια. 

“Άκου αυτό: μπορείς να ντυθείς με το χρώμα της φωτιάς. Τότε σίγουρα θα ‘σαι ξεχωριστή κι όλοι θα σ’ αναγνωρίζουν ολομεμιάς,“ είπε το κόκκινο και τα μάτια του σπινθήρισαν. “Γιατί να θέλει κανείς να τραβάει όλα εκείνα τα αδιάκριτα βλέμματα; Δεν βγάζει νόημα. Ντύσου την απλότητα του καθαρού ουρανού και θα με θυμηθείς,” είπε το γαλάζιο μ’ ένα γαλήνιο χαμόγελο. “Χμμ…” είπε σκεπτική η ευθεία, που δεν ήξερε καν πως είναι άχρωμη, και συνέχισε το δρόμο της. Τα χρώματα είχαν βέβαια κάποια γοητεία κι ίσως θα μπορούσε να διαλέξει κι εκείνη ένα. Ποιό όμως; Πω-πω, είναι μυριάδες! Δεν θα έμπλεκε. 

Ο δρόμος της ευθείας έμοιαζε μεγάλος. Τόσο μεγάλος που ήταν σίγουρη πως δεν θα σταματούσε ποτέ να συναντάει άλλους και ν’ ακούει τις απίθανες γνώμες τους. Την ευθεία δεν την πείραζε ν’ ακούει. Ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι του κάνει κέφι. Αυτό δεν σημαίνει πως η ευθεία έπρεπε κάθε τόσο ν’ αλλάζει για να ταιριάζει στις εκάστοτε προτάσεις τους. Ευχαριστούσε όμως από καρδιάς όλους όσοι την παρότρυναν ανεπιφύλακτα να τους μοιάσει γιατί έτσι μάθαινε κάτι ακόμα που αγνοούσε για τον εαυτό της προηγουμένως. “Χμμ…” είπε εύθυμη η ευθεία, που ήξερε πως είναι ευθεία, και συνέχισε το δρόμο της.