Quixotic Quests

Θα ‘ρθεις επίτηδες ξοπίσω μου, θα περάσεις το κατώφλι και θ’ αράξεις. Θα φροντίσεις να δεις τριγύρω και θα διαλέξεις ένα μοτίβο απ’ τα υπάρχοντα για να ταιριάξεις. Απλά υλικά σημαίνουν πρακτικό δόσιμο. Σύνοικος. Τι όμορφα! Σε γνωρίζω μέσα-έξω. Κρυφό χάδι παιχνιδιάρικο. Εξ’ αρχής ευμορφία. Μένουμε μαζί. Ζούμε υπάλληλα. Συνυπάρχουμε στον ίδιο τόπο. Εδώ και όχι αλλού. Αρκετά κοντά για ν’ ακουμπάνε ούμπρες ζωγραφισμένες απ’ τα κορμιά μας και να μυρίζει η ξινίλα του ιδρώτα σου σωφρονιστική ασφάλεια. Ένα καρβέλι φουρνιστό ψωμί μερεύει τα στομάχια. Ένα ποτήρι πατητό κρασί νοτίζει τους λαιμούς. Σου χαρίζω ένα πλευρό μου, άπαξ και πέσεις. Μαλώσαμε; Σιγά, θα τα βρούμε. Σημάδια σου μηνύω μυστικά. Το μέρος μοιράσματα αξιώνεται κι ας κατοικείται από ένθερμους μετατροπείς. Πες πως τα θαλάσσωσες. Ε και; Διάκριση. Συγχώρηση. Κιντσούγκι . Σπάνιο ακριβό συναίσθημα. Μη μιλάς. Οι λέξεις περισσεύουν. Απαλλάσσεσαι χάριν συγκριτικής ετυμολογίας. Δεν είναι εντάξει να σε μετρώ ανοίκειο. Εκείνον τυχαίνει να μη...

Δεν υπάρχει μοναχά μια ιστορία. Όπου κι αν στέκεσαι μιαν άλλη θα θωρείς. Ποτέ την ίδια. Αρκεί μι’ ανάσα να φτιαχτεί καινούργια ραψωδία και μια γωνία για να σπάσει σε στίχους εξ’ αρχής. Αν επιμένεις στ’ αειθαλή και τ’ απαράλλαχτα του νόστου, που υποτίθεται ποντοπορούν στο διηνεκές -συγγνώμη που σου χαλώ την παραμύθα- ποτέ δεν πρόσεξες πώς ανεμίζουν οι ψυχές, πώς παίζουν ανήσυχα βλέφαρα στους φρεσκοσκαμμένους κήπους του ξανά. Γι’ αυτό λοιπόν μην πηθικίζεις και μην κάνεις φασαρία, πώς μόνο τάχα εσύ να ιστορήσεις αληθώς μπορείς. Η γνώμη στήνει φυλακή. Γουρούνι στο σακί. Ίσως να γούσταρε η Κίρκη τα χαλάλ. Αν δρα, μη έννεπε, μούσα πολύτροπε. Υπάρχουν άπειρες εκδοχές ισάξιες σαν βγεις στον πηγαιμό. Με πλέξεις και υφάδια άγνωστα ή ανεπιθύμητα. Που λένε μαύρο αυτό που θέλεις άσπρο. Κι ίσως πλανήτη αποκαλούν αυτό που όριζεις άστρο. Όχι από κόντρα. Ή για γαμώτο. Γιατί έτσι, τελεσίδικα ερήμην. Οι αναφορές δε σε αφορούν. Ούτε υποχρεούνται να συμφέρουν. Χωρίς πείρα πειρατή που έπλευσε θάλασσες πολ...

Ήταν ένα στρουμπουλό ποντίκι που απ’ τα χωράφια μια βραδιά ξεμάκρυνε καμπόσο. Το φεγγάρι σαν τυρί, ένα κεφάλι να, έταζε χόρταση σε καινούργια διαδρομή . Χλωμοί αντιφέγγιζαν οι λόγγοι πέρα στο βάθος, μακριά απ’ τα σπαρτά που ‘λεγε σπίτι. Κούνησε μύτη να πάρει μυρωδιά. Φοβόταν τι θα βρει, τι θ’ απογίνει. Μα δεν απόκοψε τη στράτα του κισμέτ. Εξάλλου, τύχη και βουλή σπάνια πηγαίνουν σετ. Μετρούσε βήματα κι έβαζε σημάδια γυρισμού. Μπροστά το έσπρωχνε η έξαψη του αφανέρωτου, πίσω η φροντίδα του σωσμού. Άκουσε γάργαρα νερά. Είδε γέρικα δέντρα, αψηλά. Ξαπόστασε σε χόρτα με διαμαντένιο δρόσο και χαμογέλασε με ξαλάφρωμα γλυκά. Κοιμήθηκε και σαν ξυπνούσε θα γύριζε πίσω, έχοντας τόσα να πει. Αλλά ιστορία υψηλότερη του έλαχε το επόμενο πρωί . Δίπλα του αίφνης προσγειώθηκε αϊτέλι. Αντί για νύχια βέλη, ρώτησε με μελιστάλακτη φωνή: “Σε ενοχλεί, ρε ποντικέ, πλάι σου να καθίσω;” Απόρησε το τρωκτικό κι έστριψε το μουστάκι. Τι τάχα ήθελε το νιούτσικο πουλί; Έγνεψε ναι. Είχε μεράκι, μα δεν είχε συμβουλή. ...