Πλοκάμια Μέντορες

Δεν υπάρχει μοναχά μια ιστορία. Όπου κι αν στέκεσαι μιαν άλλη θα θωρείς. Ποτέ την ίδια. Αρκεί μι’ ανάσα να φτιαχτεί καινούργια ραψωδία και μια γωνία για να σπάσει σε στίχους εξ’ αρχής. Αν επιμένεις στ’ αειθαλή και τ’ απαράλλαχτα του νόστου, που υποτίθεται ποντοπορούν στο διηνεκές -συγγνώμη που σου χαλώ την παραμύθα- ποτέ δεν πρόσεξες πώς ανεμίζουν οι ψυχές, πώς παίζουν ανήσυχα βλέφαρα στους φρεσκοσκαμμένους κήπους του ξανά. Γι’ αυτό λοιπόν μην πηθικίζεις και μην κάνεις φασαρία, πώς μόνο τάχα εσύ να ιστορήσεις αληθώς μπορείς. Η γνώμη στήνει φυλακή. Γουρούνι στο σακί. Ίσως να γούσταρε η Κίρκη τα χαλάλ.

Αν δρα, μη έννεπε, μούσα πολύτροπε. Υπάρχουν άπειρες εκδοχές ισάξιες σαν βγεις στον πηγαιμό. Με πλέξεις και υφάδια άγνωστα ή ανεπιθύμητα. Που λένε μαύρο αυτό που θέλεις άσπρο. Κι ίσως πλανήτη αποκαλούν αυτό που όριζεις άστρο. Όχι από κόντρα. Ή για γαμώτο. Γιατί έτσι, τελεσίδικα ερήμην. Οι αναφορές δε σε αφορούν. Ούτε υποχρεούνται να συμφέρουν. Χωρίς πείρα πειρατή που έπλευσε θάλασσες πολλές και είδε νομίσματα άλλων λαών και αφεντάδων κιοτεύεις να υπολογίσεις το συνάλλαγμα. Δραχμές, βραχιόλια μπράτσου ή δολάρια. Πλαίσια, επιφοιτήσεις, εντελέχειες. Εφάπαξ απνευστί και σε ασθμαίνουσες συνέχειες. Σενάριο ολάκερο, λειψό. Τουρ οπερέιτορ σε ολ-ινκλούσιβ παίζει να ήταν η Καλυψώ.

Ό,τι απέχει από σένα και δεν σου κάνει, δεν πάει να πει πως πρέπει να μαρτυρήσει αιώνια πίστη στο αλεστικό δοκάνη ή αυτοδικαίως να πεθάνει. Δεν είναι έωλη επινόηση, ούτε ονειροπαρμένη οφθαλμαπάτη. Απόηχος, παράκουσμα, μαγγανεία. Είναι σάρκα και νους που ζει εκεί έξω, βάζοντας πλάτη για ν’ αντηχεί θεσπέσια η κοσμική πολυτονία. Σ’ ανοίκειες διαστάσεις, μ’ ανήκουστα όρντινα. Που δεν αγγίζεις. Ή δε σ’ αγγίζουν. Γιατί το δέρμα σου πάλλεται σε άλλο ημιτόνιο. Χορεύεις τσάμικα, εκείνα βαλς κι αποτάσσονται τις δυνάμεις Φαν ντερ Βαλς. Διαφορά φάσης. Αντιφάσεις. Αφασία. Μα πού θα πάει; Μπορεί η Ναυσικά να διάβαζε βιβλία σάι-φάι.

Δεν είσαι κανένας να τυφλώνεις Πολυφήμους. Βιτζιλάντε με παλούκι πυρωμένο. Είσαι κάποιος. Βάστα την άποψή σου στο τσεπάκι, μαντήλι μοσχοδιπλωμένο. Ο μύθος πορεύεται χωρίς να σε ρωτήσει, σε μονοπάτια που ίσως μοιάζουνε απίστευτα. Που εσύ δεν θα θελες με την καμία να διαβείς. Μ’ αυτό δε πάει να πει πως πρέπει να χαθούν. Ούτε και βέβαια πως δεν υπήρξανε ποτέ. Ό,τι ο εαυτός σου δεν χωρεί δεν καταχωρείται λάθος. Κι αν έχεις πάθος για μονοκονδυλιές θα πληγωθείς. Ό,τι δεν κρίνει με βάση εσένα, δεν σ’ αδικεί. Η Πηνελόπη ενδεχομένως να έτρεχε βλογκ με λάιφ χακς για σπιτική υφαντική.