Όχι Άλλα Πολυσύμπαντα

Έχω μια ιδέα. Δεν αγγίζεται. Δεν διασυνδέεται. Δεν πηγάζει από πεδία ύπαρξης διαφορετικά απ’ αυτά στα οποία ενοικεί. Δεν συμπληρώνεται από κάποιο δήθεν ταίρι της πίσω από καθρέφτη. Δεν έχει να πει τίποτα περισσότερο απ’ όσα ακριβώς λέει. Τα αξιώματα που επικαλείται τα έχει καταγράψει μέχρι κεραίας κι εμπεριέχονται σ’ αυτή εξ’ ολοκλήρου. Καθαρά, λιτά, ωραία. Δεν χρειάζεται ερμηνείες. Ή πλαίσια. Παραπομπές. Υποσημειώσεις. Χρωματιστές επισημάνσεις. Ό,τι χρειάζεται υπάρχει ήδη στο πακέτο σκέψης που η ίδια ορίζει. Κι αν δεν υπάρχει, δεν έμελλε ποτέ του να μπλεχτεί με την ουσία της. Μη το στριμώχνεις, θα ‘ναι αταίριαστο κι επομένως άχαρο. 

Έχει όρια. Σεπτά. Υπερασπίσιμα. Μετρημένα σε δάχτυλα χεριών προκομμένων τούτου του κόσμου του χωμάτινου κι όχι παραμυθοσκάλιστες ιεροφαντικές βακτηρίες από αθέατα βασίλεια με άγνωστους νόμους. Απλώνεται ίσαμε εδώ κι όχι πιο πέρα. Όχι κι εδώ κι εκεί, με σκανταλιάρικες υπερθέσεις κι αλληλένθετα εξκλάβια. Σκόρπιες εκλάμψεις στο χωρόχρονο. Αναπάντεχες στάλες που κρύβονται στις σχισμές του πιθανού για να μουσκεύουν ξένα κατάστιχα και να θαμπώνουν τα μελάνια τους. Θ’ αρχίσει, μα θα τελειώσει κιόλας. Κυρίως θα τελειώσει. Το υπόσχεται. Δεν θα γίνει βρικόλακας να στοιχειώνει τους πύργους του νου και να ρουφάει το τίμιο αίμα των λογισμών που στέκουν φρουροί στα περάσματα. 

Δεν έχει απαιτήσεις αθανασίας ή παντογνωσίας. Θα ζήσει τόσο. Θα ξέρει κάτι. Δεν είναι πύλη. Μήτε ρουμπρίκα. Δεν είναι μία εκδοχή απ’ τις πολλές που θα μπορούσε να είναι. Είναι η μόνη εκδοχή που θα μπορούσε να είναι. Η μόνη εκδοχή που θα υπάρξει ποτέ. Αν πιστέψεις πως βρήκες αυθεντικές κόπιες της, θα σ’ έχουν γελάσει. Συμβαίνει. Οι κόπιες πάντα έρχονται. Στρατιές ολάκερες. Με μπαϊράκια αλλόκοτα. Αγνώριστα. Ποδοπατούν, λεηλατούν, εποικίζουν. Ίσως εν αγνοία της να είναι κόπια. Μάλλον θα ‘ναι. Δεν γεννιούνται ιδέες απ’ το μηδέν. Δεν την αφορά. Τιμά τους προγόνους, μα έχει να νοιάζεται για τη γενιά της. 

Κοπιάζουμε τόσο μ’ ατέλειωτες πολυγραφήσεις κι αυτογόνιμα παστίς που ξεχνάμε το βασικό: Δεν είναι αρχέγονη αλήθεια η πολλαπλότητα. Δικαιολογία είναι γι’ αυτούς που χάνουν την εστίαση από δόλο ή αμέλεια. Ούτε νόμος της φύσης οι καθολικές συνάψεις. Τι πετυχαίνουν σάματι όσοι συνδέουν το καθετί με καθετί άλλο; Μια θεωρία των πάντων είναι θεωρία του τίποτα. Η ανάσα είναι πολύ ακριβή για να σκορπίζεται ματαιόδοξα στο άπειρο. Χάνει τη θέρμη και την ευλογημένη ικανότητα να πλάθει το χρήσιμο. Κι η βελόνα που συρράφει τους ειρμούς καταραμένη, αν περνάει από γέφυρες Αϊνστάιν-Ρόζεν και σπέρνει ομόηχα για να φυτρώνουν θόρυβοι με ταχύτητα φωτός.