Δεν υπάρχει μοναχά μια ιστορία. Όπου κι αν στέκεσαι μιαν άλλη θα θωρείς. Ποτέ την ίδια. Αρκεί μι’ ανάσα να φτιαχτεί καινούργια ραψωδία και μια γωνία για να σπάσει σε στίχους εξ’ αρχής. Αν επιμένεις στ’ αειθαλή και τ’ απαράλλαχτα του νόστου, που υποτίθεται ποντοπορούν στο διηνεκές -συγγνώμη που σου χαλώ την παραμύθα- ποτέ δεν πρόσεξες πώς ανεμίζουν οι ψυχές, πώς παίζουν ανήσυχα βλέφαρα στους φρεσκοσκαμμένους κήπους του ξανά. Γι’ αυτό λοιπόν μην πηθικίζεις και μην κάνεις φασαρία, πώς μόνο τάχα εσύ να ιστορήσεις αληθώς μπορείς. Η γνώμη στήνει φυλακή. Γουρούνι στο σακί. Ίσως να γούσταρε η Κίρκη τα χαλάλ. Αν δρα, μη έννεπε, μούσα πολύτροπε. Υπάρχουν άπειρες εκδοχές ισάξιες σαν βγεις στον πηγαιμό. Με πλέξεις και υφάδια άγνωστα ή ανεπιθύμητα. Που λένε μαύρο αυτό που θέλεις άσπρο. Κι ίσως πλανήτη αποκαλούν αυτό που όριζεις άστρο. Όχι από κόντρα. Ή για γαμώτο. Γιατί έτσι, τελεσίδικα ερήμην. Οι αναφορές δε σε αφορούν. Ούτε υποχρεούνται να συμφέρουν. Χωρίς πείρα πειρατή που έπλευσε θάλασσες πολ...