Η ζωή δεν χωράει στις φωτεινές χαραμάδες ανάμεσα σε παρατεταγμένες μακρόστενες κασέλες για άχρηστα πράγματα. Αυτά τα πανταχού παρόντα ξύλινα βαθιά κιβώτια που όλο μπλέκουν στα ποδάρια σου κι ανακόπτουν τη θέα , ενώ προσπαθείς να βρεις ρυθμό ν’ απογειωθείς κι ουρανό να πετάξεις. Στέκουν εκεί όπου θα έπρεπε να φυτρώνουν τα θάματα και διόλου τα νοιάζει. Κάποια, τα περισσότερα, καταθλιπτικά άδεια και σφαλισμένα με περιέλιξη τυχαίων καλωδίων που βουίζουν φρικτά καθώς οι χάλκινοι πυρήνες τους υπερθερμαίνονται από δεκάδες χιλιάδες αρνητικές σκέψεις που τους διαρρέουν. Άλλα ξέχειλα μεν, φορτωμένα άτσαλα, με το καπάκι να μην καλοκλείνει, όμως εξίσου αποκρουστικά και αδιάφορα. Είναι η κληρονομιά σου αυτή η ετερόκλητη φορτική συλλογή. Εσύ θα ‘χεις φύγει, μα εκείνα θα μένουν. Για πολύ ακόμα καιρό. Κι ύστερα κι άλλο. Ίσως για πάντα. Αναρριγάς στην ιδέα. Κάποτε τα ‘χεις όλα τους λουστραρισμένα με χρώματα, τάχα από αυθεντικές αγνές προθέσεις που ήταν μάλλον κοινή απομίμηση του εμπορίου και τις ε...