Έχω μια ιδέα. Δεν αγγίζεται. Δεν διασυνδέεται. Δεν πηγάζει από πεδία ύπαρξης διαφορετικά απ’ αυτά στα οποία ενοικεί. Δεν συμπληρώνεται από κάποιο δήθεν ταίρι της πίσω από καθρέφτη. Δεν έχει να πει τίποτα περισσότερο απ’ όσα ακριβώς λέει. Τα αξιώματα που επικαλείται τα έχει καταγράψει μέχρι κεραίας κι εμπεριέχονται σ’ αυτή εξ’ ολοκλήρου. Καθαρά, λιτά, ωραία. Δεν χρειάζεται ερμηνείες . Ή πλαίσια. Παραπομπές. Υποσημειώσεις. Χρωματιστές επισημάνσεις. Ό,τι χρειάζεται υπάρχει ήδη στο πακέτο σκέψης που η ίδια ορίζει. Κι αν δεν υπάρχει, δεν έμελλε ποτέ του να μπλεχτεί με την ουσία της. Μη το στριμώχνεις, θα ‘ναι αταίριαστο κι επομένως άχαρο. Έχει όρια. Σεπτά. Υπερασπίσιμα. Μετρημένα σε δάχτυλα χεριών προκομμένων τούτου του κόσμου του χωμάτινου κι όχι παραμυθοσκάλιστες ιεροφαντικές βακτηρίες από αθέατα βασίλεια με άγνωστους νόμους. Απλώνεται ίσαμε εδώ κι όχι πιο πέρα. Όχι κι εδώ κι εκεί, με σκανταλιάρικες υπερθέσεις κι αλληλένθετα εξκλάβια. Σκόρπιες εκλάμψεις στο χωρόχρονο. Αναπάντεχες στά...