“Μα καλά δεν έχεις ένα άκρο; Βασικά πράγματα. Πώς ζεις έτσι απορώ. Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Ν’ αποκτήσεις άκρο οπωσδήποτε,” είπε η ημιευθεία. “Ένα ίσον κανένα. Γι’ αυτό κι εγώ έχω δύο άκρα. Αυτό πρέπει να κάνει ο οποιοσδήποτε έχει τουλάχιστον ένα δράμι μυαλό στο κεφάλι του. Να θυμάσαι: τέλος καλό, όλα καλά,” είπε το ευθύγραμμο τμήμα. “Χμμ…” είπε σκεπτική η ευθεία, που δεν ήξερε καν πως είναι απεριόριστη, και συνέχισε τον δρόμο της. Τα άκρα δεν ήταν κάτι που της έλειπε. Δεν κατέκρινε κανέναν που διάλεξε να έχει. Όμως ποτέ δεν σκέφτηκε να έχει δικά της. “Ξέρεις τι σου λείπει; Μερικές ωραίες γωνίες. Υπάρχουν ορθές, οξείες, αμβλείες να διαλέξεις. Οι γωνίες δίνουν ενδιαφέρον και ένταση,” είπαν με μια φωνή το οκτάγωνο και το πεντάκτινο αστέρι. “Ή μάλλον καμπύλες. Καλύτερα καμπύλες. Οι γωνίες είναι αιχμηρές και πονάνε. Δεν θέλεις να φαίνεσαι εχθρική, σωστά;” είπε ο κύκλος, παρακινώντας παράλληλα με χειρονομίες την έλλειψη να συγκατανεύσει. “Χμμ…” είπε σκεπτική η ευθεία, που δε...