Ήταν ένα στρουμπουλό ποντίκι που απ’ τα χωράφια μια βραδιά ξεμάκρυνε καμπόσο. Το φεγγάρι σαν τυρί, ένα κεφάλι να, έταζε χόρταση σε καινούργια διαδρομή . Χλωμοί αντιφέγγιζαν οι λόγγοι πέρα στο βάθος, μακριά απ’ τα σπαρτά που ‘λεγε σπίτι. Κούνησε μύτη να πάρει μυρωδιά. Φοβόταν τι θα βρει, τι θ’ απογίνει. Μα δεν απόκοψε τη στράτα του κισμέτ. Εξάλλου, τύχη και βουλή σπάνια πηγαίνουν σετ. Μετρούσε βήματα κι έβαζε σημάδια γυρισμού. Μπροστά το έσπρωχνε η έξαψη του αφανέρωτου, πίσω η φροντίδα του σωσμού. Άκουσε γάργαρα νερά. Είδε γέρικα δέντρα, αψηλά. Ξαπόστασε σε χόρτα με διαμαντένιο δρόσο και χαμογέλασε με ξαλάφρωμα γλυκά. Κοιμήθηκε και σαν ξυπνούσε θα γύριζε πίσω, έχοντας τόσα να πει. Αλλά ιστορία υψηλότερη του έλαχε το επόμενο πρωί . Δίπλα του αίφνης προσγειώθηκε αϊτέλι. Αντί για νύχια βέλη, ρώτησε με μελιστάλακτη φωνή: “Σε ενοχλεί, ρε ποντικέ, πλάι σου να καθίσω;” Απόρησε το τρωκτικό κι έστριψε το μουστάκι. Τι τάχα ήθελε το νιούτσικο πουλί; Έγνεψε ναι. Είχε μεράκι, μα δεν είχε συμβουλή. “...