Quixotic Quests

Η σάρκα σάρκα γυρεύει. Μονάχα η γης τη σμιλεύει. Όπου πατάει εκεί χορεύει. Αναστατώνει, δεν συμμαζεύει. Αγνοεί πως κινδυνεύει. Αφού με φωτιά συγγενεύει. Θα συνεχίσει, έτσι πιστεύει, να μένει όρθια για να ληστεύει. Σκόνη που ο χρόνος σωριάζει. Δεν της ταιριάζει. Μα δεν τη νοιάζει. Φτάνει μόνο να κάνει χάζι. Επιθυμίες, σκέρτσα και νάζι. Ξέρει να τρέχει και δεν προσέχει. Τις λακκούβες ο δρόμος που έχει. Τσαλαβουτάει μες στα λασπόνερα. Βρίσκει τα βήματά της παμπόνηρα. Χαριεντίζεται πως κάνει όνειρα. Κι όταν εκείνα γίνονται άμμος, τάχα πεισμώνει, φωνάζει “Vamos!”. Τη γοητεύουν -όπως χάσκει σαν χάνος- τα πουρνάρια κι όχι ο γάμος. Έχει μάθει ό,τι γουστάρει στο χέρι λαθραία να βάζει κι αν σκουντουφλά φρικτά να γκρινιάζει. Δεν χαμπαριάζει, αν δεν την πιάσεις. Να τη σφίξεις, να την ντροπιάσεις. Να αισθανθεί πως μπορείς να χαλάσεις. Πέρα απ’ το ναδίρ σου να φτάσεις. Να προσπελάσεις σκοτεινά βάθη. Να μουσκέψεις πικρά σ’ αβίαστα λάθη. Ν’ αρνηθείς ό,τι αξίζει, να προσκυνήσεις ό,τι γυαλίζει. Στη βγ...

Εκεί που θέλω αλήθεια να πάω δεν πείθεται να ‘ρθει κανείς. Πηγαίνω μονάχος, μα, αφού δεν το βλέπουν, τους μοιάζω άβουλος και αδρανής. Φτωχός συγγενής. Γυμνός από ονείρατα, φιλοδοξίες, λαχτάρα σάρκινη για εμπειρίες. Φωτογραφίες, παλιές ιστορίες, κατανάλωση, έξοδοι και λοιπές μαλακίες. Πάπια που κάθεται, ίσως κουνέλι, περήφανο ψάρι που κολυμπά σε βαρέλι. Να ‘τανε μπύρα, θα κάναν χαλάλι, μα μένω νηφάλιος κι αυτό τους προσβάλλει. Μες στην κραιπάλη χιλίων χρωμάτων, αρνούμαι την έξη των στείρων θαυμάτων. Επιδεικτικά ανεπίδεκτος, αετομάτης τοξευτής χωρίς στόχους. Εταιρεία που αψηφά τους μετόχους. Αμετακίνητος, ίσως μπλαζέ, που τρέμει μέσα του το αγκαζέ. Κάλλιο αδιέξοδα πάρα μπιζμπιζέ. “Γιατί δεν έρχεσαι μαζί, βρε χαζέ; Θα έχει κόσμο, ήλιο και γέλια. Κι άμα γουστάρουμε τόσο πολύ μπορεί να χορέψουμε και τσιφτετέλια. Να σπάσεις λιγάκι τη μάσκα του χάλια. Να δεις πως φυτρώνουν κι αλλού πορτοκάλια. Μην ατενίζεις τη ζωή με τα κυάλια. Σβήσε τις σκέψεις, άπλωσε χέρι και συν τω χρόνω θα δεις πως συμφ...