Quixotic Quests

Η ζωή δεν χωράει στις φωτεινές χαραμάδες ανάμεσα σε παρατεταγμένες μακρόστενες κασέλες για άχρηστα πράγματα. Αυτά τα πανταχού παρόντα ξύλινα βαθιά κιβώτια που όλο μπλέκουν στα ποδάρια σου κι ανακόπτουν τη θέα , ενώ προσπαθείς να βρεις ρυθμό ν’ απογειωθείς κι ουρανό να πετάξεις. Στέκουν εκεί όπου θα έπρεπε να φυτρώνουν τα θάματα και διόλου τα νοιάζει. Κάποια, τα περισσότερα, καταθλιπτικά άδεια και σφαλισμένα με περιέλιξη τυχαίων καλωδίων που βουίζουν φρικτά καθώς οι χάλκινοι πυρήνες τους υπερθερμαίνονται από δεκάδες χιλιάδες αρνητικές σκέψεις που τους διαρρέουν. Άλλα ξέχειλα μεν, φορτωμένα άτσαλα, με το καπάκι να μην καλοκλείνει, όμως εξίσου αποκρουστικά και αδιάφορα.  Είναι η κληρονομιά σου αυτή η ετερόκλητη φορτική συλλογή. Εσύ θα ‘χεις φύγει, μα εκείνα θα μένουν. Για πολύ ακόμα καιρό. Κι ύστερα κι άλλο. Ίσως για πάντα. Αναρριγάς στην ιδέα. Κάποτε τα ‘χεις όλα τους λουστραρισμένα με χρώματα, τάχα από αυθεντικές αγνές προθέσεις που ήταν μάλλον κοινή απομίμηση του εμπορίου και τις ε...

“Μα καλά δεν έχεις ένα άκρο; Βασικά πράγματα. Πώς ζεις έτσι απορώ. Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Ν’ αποκτήσεις άκρο οπωσδήποτε,” είπε η ημιευθεία. “Ένα ίσον κανένα. Γι’ αυτό κι εγώ έχω δύο άκρα. Αυτό πρέπει να κάνει ο οποιοσδήποτε έχει τουλάχιστον ένα δράμι μυαλό στο κεφάλι του. Να θυμάσαι: τέλος καλό, όλα καλά,” είπε το ευθύγραμμο τμήμα. “Χμμ…” είπε σκεπτική η ευθεία, που δεν ήξερε καν πως είναι απεριόριστη, και συνέχισε τον δρόμο της. Τα άκρα δεν ήταν κάτι που της έλειπε. Δεν κατέκρινε κανέναν που διάλεξε να έχει. Όμως ποτέ δεν σκέφτηκε να έχει δικά της.  “Ξέρεις τι σου λείπει; Μερικές ωραίες γωνίες. Υπάρχουν ορθές, οξείες, αμβλείες να διαλέξεις. Οι γωνίες δίνουν ενδιαφέρον και ένταση,” είπαν με μια φωνή το οκτάγωνο και το πεντάκτινο αστέρι. “Ή μάλλον καμπύλες. Καλύτερα καμπύλες. Οι γωνίες είναι αιχμηρές και πονάνε. Δεν θέλεις να φαίνεσαι εχθρική, σωστά;” είπε ο κύκλος, παρακινώντας παράλληλα με χειρονομίες την έλλειψη να συγκατανεύσει. “Χμμ…” είπε σκεπτική η ευθεία, που δε...

Έχω μια ιδέα. Δεν αγγίζεται. Δεν διασυνδέεται. Δεν πηγάζει από πεδία ύπαρξης διαφορετικά απ’ αυτά στα οποία ενοικεί. Δεν συμπληρώνεται από κάποιο δήθεν ταίρι της πίσω από καθρέφτη. Δεν έχει να πει τίποτα περισσότερο απ’ όσα ακριβώς λέει. Τα αξιώματα που επικαλείται τα έχει καταγράψει μέχρι κεραίας κι εμπεριέχονται σ’ αυτή εξ’ ολοκλήρου. Καθαρά, λιτά, ωραία. Δεν χρειάζεται ερμηνείες . Ή πλαίσια. Παραπομπές. Υποσημειώσεις. Χρωματιστές επισημάνσεις. Ό,τι χρειάζεται υπάρχει ήδη στο πακέτο σκέψης που η ίδια ορίζει. Κι αν δεν υπάρχει, δεν έμελλε ποτέ του να μπλεχτεί με την ουσία της. Μη το στριμώχνεις, θα ‘ναι αταίριαστο κι επομένως άχαρο.  Έχει όρια. Σεπτά. Υπερασπίσιμα. Μετρημένα σε δάχτυλα χεριών προκομμένων τούτου του κόσμου του χωμάτινου κι όχι παραμυθοσκάλιστες ιεροφαντικές βακτηρίες από αθέατα βασίλεια με άγνωστους νόμους. Απλώνεται ίσαμε εδώ κι όχι πιο πέρα. Όχι κι εδώ κι εκεί, με σκανταλιάρικες υπερθέσεις κι αλληλένθετα εξκλάβια. Σκόρπιες εκλάμψεις στο χωρόχρονο. Αναπάντεχες στά...

Ό,τι έμαθες να το ξεχάσεις. Κι ό,τι κέρδισες πρέπει να χάσεις. Όσα έπιασες να τα αφήσεις. Κι ό,τι έχτισες να το γκρεμίσεις. Δεν βάζω, φίλε, τους κανόνες. Έτσι πηγαίνει η γραμμή αδιαλείπτως για αιώνες. Κανείς δεν κάνει για πολύ ίδιος να μείνει. Αλλιώς ο κύκλος σκυθρωπά τριγύρω κλείνει. Ο κόσμος γίνεται μικρή, αδιάφορη τελεία. Μορφάζει, φέρεται γελοία. Γιατί αν και θα όφειλε να σταματήσει, εκείνος καίγεται να συνεχίσει. Ενώ νομίζεις σπλαχνικά θα τον τελειώσεις με την παύλα, γι΄ άλλο ένα μπάρκο μόλις του πλήρωσες τα ναύλα. Στο πλάι τα δυο σημάδια ξύπνια γυρίζει. Φιλοτεχνεί θαυμαστικό και ξαναρχίζει. Το μπρος θέλει πίσω να επιστρέψει. Κι ό,τι ανέβλυσε ψάχνει τρόπο να στερέψει. Άκρα διπλώνονται ν’ αγγίξουνε τη μέση. Κι ό,τι σηκώθηκε, προσεύχεται να πέσει. Δεν φέρω, αδερφέ μου, την ευθύνη. Είναι συνήθεια που λατρεία έχει γίνει. Τα πάντα ενθαρρύνονται ν’ αλλάζουν. Αλλιώς απομένουνε μνημεία που τρομάζουν. Ο λόγος φρικιασμένος ρίχνει το κέλυφος σε κώμα. Μετουσιώνεται να διαφύγει απ’ το σώμα. ...

Να εδώ στην ψύχρα μου λένε πως είμαι μουλάρι με στυλωμένα ποδάρια γιατί γκαρίζω για κρυμμένο γκρεμό. Πως θα ‘πρεπε να ‘χω στη σειρά καπίστρι δεμένο για να συμβαδίζω με τον καιρό. Να είμαι ελεήμονας, να συγχωρώ. Να κάνω μια βόλτα με του άλλου τα πέταλα προτού τον εντάξω στους φαλτσοδρόμους. Για να ‘χεις αγώγι μυαλό δε χρειάζεται, χρειάζεται όμως παΐδια και ώμους. Έτσι τα βρήκαμε, έτσι πηγαίνουμε , τι θέλεις να κάνουμε τώρα; Σαμαρώσου εκεί πέρα και παράτα τα κλάματα για δήθεν εμπόδια και μπόρα. Αν ήταν οι γόμαροι να διαλέγουν πιλάλες, τα σταμναγκάθια θα ορίζαν ευθείες, στροφές και διχάλες.  Μην την κουράζεις την κεφάλα λοιπόν. Το ξύπνημα είναι νταλγκάς και μεράκι για αψιμαχίες μεταξύ πετεινών. Δέξου στα καπούλια εναρκτήριο κόλαφο και την πεπατημένη χωρίς έγνοιες περπάτα. Θα ‘ναι τα πνευμόνια στο πάνε αδειανά, μα όταν γυρίσεις θα ‘χεις τα παχνιά σου ως επάνω γεμάτα. Τι κι αν τρίζουν με λαχτάρες τα δόντια; Τι κι αν ιδέες καιν’ τα ρουθούνια; Ο δρόμος να μένει γνωστός κι απαράλλακτος κα...

Ξέρεις δεν χτενίζομαι τα Σάββατα. Θέλω τα ρήματά μου αμετάβατα. Γιατί αν αρχίσω να μπλέκω μ’ αντικείμενα, ποτέ δε θα ‘βρω το σθένος που περίμενα να φτιάξω τις προτάσεις μου λυτές. Μια λέξη μόνο, αδέσμευτη, με παρά πόδα την τελεία. Ρωτάει ο καθρέφτης με κάποια ειρωνεία, ενοχλημένος που δεν τον χρειάζομαι όπως χθες: “Πώς θα βγεις έξω; Πώς θα σεργιανίσεις; Μαλλιά ανάκατα ο κόσμος δεν συγχωρεί. Καλά τα πρόσωπα κι άγιες οι εγκλίσεις, μα εδώ μιλούν οι άτεγκτοι αριθμοί. Είναι τα βλέμματα κόμποι, μπερδέματα. Αντί για καταλήξεις, αλλάζεις θέματα. Πριν το χτένι φτάσει στ’ απροχώρητο, πιστεύεις θ’ αντέξεις την τροπή;”  Άκου και σημείωνε, καθρέφτη μου ζηλόφθονε, αν με ένοιαζαν οι τόσοι, το μαλλί θα είχα στρώσει. Αίτια ποιητικά θέλουνε παθητικές. Αν δεν πάθεις δεν θα μάθεις πως να ορίζεις τις φωνές . Δεν πειράζει, κάνω χάζι να τους βλέπω ν’ απορούν. Και στα κινητά να ψάχνουν για να επιβεβαιωθούν. Δεν τους λένε οι οθόνες τα βαριά τα μυστικά, δείχνουν μόνο τις εικόνες που θέλουν τα αφεντικά. Βιά...

Την τρομερή δουλειά κάνεις περίφημα. Λες και γεννήθηκες γι’ αυτή. Έπεσε κι αυτό εν τέλει. Με πάταγο μεγάλο που σήκωσε κάμποσα πουλιά από τις κούρνιες τους. Τα είδαμε να σχίζουν τον αγέρα τρομαγμένα και καταλάβαμε πως ο άθλος είχε γίνει. Ξέψυχο κι ακίνδυνο κείτεται κατάχαμα το άκρως απειλητικό βδέλυγμα. Δεν γυαλίζουν διαπεραστικά μάτια. Ούτε καπνίζουν ρουθούνια αποπνικτικά. Σύντομα πυκνά χορτάρια αγκαθολουλουδάτα θα κρύψουν το μιαρό κουφάρι. Τότε οι λαγκαδοπεραματάρηδες, σκαρφαλωμένοι στα καλάθια τους, απίστευτες ιστορίες για το τρανό κατόρθωμα θ’ αφηγούνται, δείχνοντας από μακριά την κάθε κούρμπα του τοπίου για τύμβο. Κι οι ανίδεοι επιβάτες θα μετρούν και θα θαυμάζουν.  Είναι ασφαλές το πέρασμα κι οι γνωστικοί νοικοκυραίοι, που δεν θα εκθέτανε ποτέ τον εαυτό τους σε τέτοιο κίνδυνο, σου χρωστούν ευγνωμοσύνη. Μέχρι να φανεί το επόμενο, βέβαια. Αλίμονο πάντα υπάρχει επόμενο. Πάρε κοφτή ανάσα και τίναξε τον ιδρώτα απ’ το μαλαματένιο ακρόφρυδο. Το άτιμο, βαθιά γρατζουνιά σου άφησε στο...